Zaczął się kolejny dzień naszego wędrowania - dla jednych to trzeci już dzień, a dla grupy z Biłgoraja dopiero pierwszy. W tym roku idziemy po hasłem: „Idźcie i głoście". Odgłos dzwonów rozlegający się ze wszystkich kościołów Biłgoraja oznajmił jego mieszkańcom, że oto pielgrzymi 35. Pieszej Pielgrzymki Zamojsko – Lubaczowskiej na Jasną Górę wyruszają na kolejny etap. Każda pielgrzymka ta nasza także, to droga do konkretnego celu, to trud podejmowany wspólnie przez barci i siostry, by dojść tam, gdzie tyle innych szlaków znajduje swój kres i upragnioną przystań. To doświadczenie niezwykłej wspólnoty, a czasami i samotności, składane w darze u stóp oczekującej nas Jasnogórskiej Matki.

Uśmiechnięci i rozśpiewani, już drugi dzień jesteśmy na szlaku 35. Pieszej Pielgrzymki Zamojsko – Lubaczowskiej na Jasną Górę. Wyszliśmy z Zamościa, Tomaszowa i Lubaczowa, by rozpocząć wędrówkę na Jasną Górę, gdzie w miesiącu sierpniu tyle innych dróg znajduje swój kres i upragnioną przystań. Czwartek był drugim dniem naszego pielgrzymowania. Uśmiechnięci i rozśpiewani, niesiemy do Matki swoje intencje. Dziękujemy za otrzymane łaski i prosimy o zdrowie dla siebie i swoich najbliższych. Na porannej mszy św. zgromadziliśmy się w kościele pw. św. Izydora w Topólczy by słuchać Słowa Bożego i słów ojca duchownego ks. Krzysztofa Szynala.

Nareszcie!!! Zaczynamy wspólne wędrowanie, wspólne przebywanie, wspólne rekolekcje w drodze. To jest ten szczególny, wyjątkowy czas, do którego odmierzaliśmy dni i godziny. I w końcu jest 2 sierpnia 2017 r. i wyrusza 35. Piesza Pielgrzymka Zamojsko – Lubaczowska na Jasną Górę. Co kryje się w naszych sercach, wiemy my sami, Jezus i Maryja. Radość, entuzjazm i nadzieja, na pewno. Może czasami lęk i obawy. Jak co roku rozpoczęliśmy ją w zamojskiej Katedrze mszą św. o godz. 9:00 pod przewodnictwem Pasterza naszej diecezji ks. bp. Mariana Rojka, który nawiązując do dzisiejszej Ewangelii powiedział do pielgrzymów:

Kolejny, dziewiąty już dzień naszych rekolekcji w drodze rozpoczęliśmy wspólną Eucharystią o godz. 6:00 w kościele pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chmielniku. To szczególny dzień – święto św. Wawrzyńca, diakona i męczennika, który swoje życie oddał za wiarę. Pamiętaliśmy dziś o diakonach, szczególnie o naszym diakonie Tomaszu, który ma tak wyjątkowego patrona i opiekuna w niebie. Zimno i mokro - tak było dziś na naszym pielgrzymkowym szlaku. Deszcz, który już wczoraj zaczął padać, dziś był naszym nieodłącznym i wiernym towarzyszem wędrówki.

Pielgrzymka to droga, która jest skrótem całego naszego życia. Do przejścia tej drogi koniecznie potrzebna jest siła, ta duchowa i ta fizyczna. Na pielgrzymce tej siły szukamy w sobie, ale jednocześnie oczekujemy, że ktoś nam pomoże, nakarmi, przenocuje, po prostu okaże swoją dobroć. Bez sił, bez wsparcia dojść do celu nie sposób. Podobnie z naszym życiem, które jest drogą dążącą do zbawienia. Aby dotrzeć do celu trzeba znaleźć mnóstwo sił do nawrócenia, do zerwania z grzechem i do czynienia dobra. Część tych sił mamy w sobie, część koniecznie musimy dostać od innych - ludzi i Pana Boga przede wszystkim.

Na pewno wszyscy pielgrzymi znają te słowa wypowiedziane przez papieża Franciszka podczas Światowych Dni Młodzieży w Brazylii. Polska młodzież zrobiła w tym roku raban w Krakowie, a pielgrzymi zrobili raban w Staszowie podczas półmetkowego apelu. Jak każdego roku odbyła się bardzo radosna prezentacja poszczególnych grup naszej pielgrzymki – były więc szlagiery pielgrzymkowe, okrzyki grupowe, wspólne tańce, integracja, młodzieńczy entuzjazm. Na dzisiejszym apelu było wyjątkowo dużo radości i humoru. 

Wyruszamy w drogę. Swoimi krokami odmierzamy dystans, jaki dzieli nas od domu Maryi. Przez wysiłek, zmęczenie, wzajemną pomoc próbujemy połączyć nasz dom z Jej mieszkaniem. W tym czasie przechodzimy również inną, o wiele trudniejszą pielgrzymkę, tę, która dzieli nasze serce od Jej serca. Wędrując, próbujemy pokonać odległość, która dzieli nas od Jej Syna. Mierzymy się z naszymi słabościami, grzechem, przyzwyczajeniami i wadami, które oddzielają nasze pragnienia i myślenie od woli i myśli Pana.

Słownik języka polskiego podaje, że porządkowy to mężczyzna wyznaczony do pilnowania porządku. No dobrze, ale co to znaczy porządek? Czy porządkowi idą za pielgrzymami i sprzątają po nich? Czy dbają o czystość w samochodzie księdza Dyrektora? Oczywiście mogą, ale to nie dlatego zostali oni powołani do swojej służby. Wyobraźmy sobie grupę około 400 osób. Czy łatwo się takiej grupie samej zorganizować do wyjścia? Otóż nie. Tak duża grupa ludzi potrzebuje kogoś, kto podejmuje decyzje, kogoś kto nimi pokieruje lub ich zmobilizuje.